2. Δεν υπαρχει ελπις για το ανθρωπινο γενος
"... Το παρακατω κειμενο γραφτηκε στον καιρο του Οθωνα και δημοσιευθηκε σε ημερησια εφημεριδα των Αθηνων.
Αναφερεται στον θανατο ενος παλληκαριου, του Λαμπρου, παλαιου αγωνιστη της Επαναστασης, που ειχε καταντησει να ζητιανευει στους δρομους, οπως και οι περισσοτεροι αγωνιστες του 21.
Ο ανωνυμος αρθρογραφος φαινεται οτι ηταν συναγωνιστης του Λαμπρου στον αγωνα για την απελευθερωση του Γενους.
Ζητουλας και αυτος...
Εν Αθηναις, 30ην Μαρτιου του 1849
"Ξημερωνοντας η Τετραδη, βρηκαν τον Λαμπρο αποθαμενον καταμεσης της οδου Ερμου, ολιγα βηματα αποστασιν απο το καφενειον "Η Ωραια Ελλας", οπου συνηθως μαζωχνομαστε ημεις οι κακομοιραιοι, δια να ζητιανεψωμεν την παλαιαν μας ηρωοσυνην, προς το οφελος και την δοξαν της σημερνης πατριδος.
Το αλλοτες ρωμαλεον σωμα του ειχε περιελθει εις αθλιαν καταστασιν, απο τες πολλες πληγες που του ειχαν δωκει οι μαχαιρες των Τουρκων και οι αρρωστειες της ανεχειας.
Τοσον ταλαιπωρημενη ητο η αδυναμη σαρκα του, ωστε θα ελεγες οτι τον ανθρωπο αυτον, τον ειχαν φονευσει πριν απο τον φυσικον του θανατον...
Πολλοι ειχαν ακουστα για τες ανδρειες του και την αρετη του, κανενος ομως δεν πηγαινε ο νους οτι αυτος ο ξεφτιλισμενος ζητουλας ηταν ενα απο τα παλληκαρια που τραγωδουσαν οι θρυλοι του εικοσιενα. Κι αν ποτε τον αρωτουσε ανθρωπος, αν ηταν αυτος ο Λαμπρος που χε τρυπωσει αλλοτε στο καστρο της Ακροπολεως, σφαζοντας δωδεκα Τουρκους του Κιουταχη, το αρνιοτανε - οχι, δεν ημουν εγω αυτος ο Λαμπρος...
Σαν να μην του αξιζε ουτε αυτο το ελαχιστο - να κατεχει δηλαδης ενα ονομα οπως ο καθε τελευταιος...
Ο κοσμακης ομως, οταν τον ειπανε οι εφημεριδες οτι ο πεθαμενος δεν ητο αλλος απο το πρωτοπαλληκαρο του Καραϊσκακη που χε σωσει τους πολιορκημενους των Αθηνων στον καιρο του Φαβιερου, ερχοντουσαν με κατεβασμενο το κεφαλι και απιθωναν ενα ματσακι αγριολουλουδα απανου στο νεκρο σωμα και ετσι, γοργα-γοργα και πριν να παρελθει η μεσημβρια ο τοπος γυρω απο την "Ωραια Ελλαδα" αρχισε να ευωδιαζει ωσαν Ανοιξις.
Ισως, αν οσο ζουσε ακομα ο Λαμπρος ευαρεστουνταν να του ριξουνε και καμια δεκαρα, οσα λουλουδια του εριξαν οντας νεκρος, δεν θα ειχε τη χρειαν να αποθανει εκ πεινης. Ωστοσον, φαινεται οτι ετσι λειτουργουν οι ψυχες των Ελληνων.
Ξοδευουνε για τον θανατο οσα τσιγκουνευονται να δωκουν για τη ζωη...
Την εκτην ωρα του εσπερινου εδεησε να φθασει το καρον της δημαρχιας και αφου εσωριασαν τον Μεγα νεκρον εις τσουβαλι απο λινατσαν, οι υπαλληλοι της καθαριοτητος περισυνελεξαν ολα τα ανθη και εξαφανισαν παντα τα ιχνη της αγαπης των ανθρωπων, για να μην φανει λεει στους ξενους επισκεπτες, οτι οι αλλοτινοι ηρωες του Γενους, ψωμολυσσανε τωρα εις τας οδους των Αθηνων και επιδεικνυουν τες πληγες των για να τους ελεησουν καμιαν ελιαν, κανεναν κρασοβολον, ισως ενα κρομμυδι, ενω οι τωρινοι αφεντες της Ελλαδος διοργανωνουν χοροεσπεριδας εις τα ανακτορα και την περνουνε κοτα/πιττα.
Τι κριμα που η Ανοιξις εκρατησε τοσον λιγο...
Η μοιρα του Λαμπρου, δεν ειναι διαφορος της μοιρας των ονειρευτων εις παντα τα εθνη της γης - και εις εκεινα οπου ανδραγαθησαν δια την ελευθεριαν τους απεναντι ξενων τυρρανων αλλα και εις εκεινα οπου εσηκωσαν τα οπλα δια να αποδιωξουν εντοπιους εκμεταλλευτες.
Τες δεκα πληγες που ελαβα δια την πατριδαν φαινεται οτι τες επληρωθησαν αλλοι. Και αυτο μεν ολιγον με θλιβει, διοτι δοξα τω Θεω εγω ουτε χερι εχασα, ουτε ποδι και σημερον ειμαι εις θεσιν να κραταω γερα το δισκακι της επαιτειας, ενω αλλοι, σερνονται ωσαν τις σαυρες στο προαυλιον της Αγιας Ειρηνης, αναμενοντας να βγει ο Βασιλιας και οι κυριες της Αυλης, για να κλονισουν την καρδιαν τους με την φρικιαστικην οψιν της αναπηριας των.
Με θλιβει ομως και με πονα περισσοτερον και απο το γιαταγανι του Τουρκου οτι, βλεποντας οι νεωτεροι τα χαλια τα εδικα μου, ποτε πια δεν θα στερξουν να δωκουνε πιστιν εις αγωνας και ελευθεριαν...
Και αν κρινω απο τα οσα διαδιδουν οι λογιοι, για την αισχρη καταληξη των επαναστασεων, οπου αυτες ξεσπασαν για το καλο και το δικαιο του ανθρωπου, τετοια και χειροτερη ειναι η μοιρα ολωνων των ονειρευτων, ειτε Νταντον τους αποκαλουν, ειτε Κολοκοτρωναιους.
Γιατι, στους γυρους της Ιστοριας, η καθε νεα Βαστιλη γεννα εναν Λουδοβικο Βοναπαρτη και το καθε δοξασμενο Δερβενι, οδηγει σε εναν Οθωνα. Φαινεται οτι ο αγωνας του ανθρωπου για εναν καλυτερο κοσμο, ειναι καταδικασμενος να καταντησει το πρωτο σκαλι για τους επομενους εκμεταλλευτες, που με το μπαϊρακι του Δικαιου, θα φτιαξουν εναν κοσμο χειροτερο κι απο τον προηγουμενο. Μονον που αυτη η σκαλα οπου αναρριχωνται οι εξουσιαστες, ειναι καμωμενη απο ματωμενα κορμια και προδομενα ονειρα...
Ημουνα κοντα εις τον Λαμπρον, οταν ακομη γιομιζαμε Πιστη για ενα ωραιο Αυριο και ημουν ακομα πιο κοντα του, οτε νικημενοι κι οι δυο βγαναμε την αλλοτινην μας ηρωοσυνην εις επαιτειαν - και τωρα ειμαι μονον μιαν ανασα πισω του, οντας κι ο ιδιος μελοθανατος.
Δεν ηξευραμε, τοτε που ριχτηκαμε εις τον αγωνα δια ελευθεριαν της Ελλαδος, οτι οι Ελληνες ειναι ανθρωποι οπως οι ανθρωποι ολουνου του Κοσμου και οτι η μονη αληθεια ειναι, πως δεν υπαρχει ελπις για το ανθρωπινον γενος..."
"... Το παρακατω κειμενο γραφτηκε στον καιρο του Οθωνα και δημοσιευθηκε σε ημερησια εφημεριδα των Αθηνων.
Αναφερεται στον θανατο ενος παλληκαριου, του Λαμπρου, παλαιου αγωνιστη της Επαναστασης, που ειχε καταντησει να ζητιανευει στους δρομους, οπως και οι περισσοτεροι αγωνιστες του 21.
Ο ανωνυμος αρθρογραφος φαινεται οτι ηταν συναγωνιστης του Λαμπρου στον αγωνα για την απελευθερωση του Γενους.
Ζητουλας και αυτος...
Εν Αθηναις, 30ην Μαρτιου του 1849
"Ξημερωνοντας η Τετραδη, βρηκαν τον Λαμπρο αποθαμενον καταμεσης της οδου Ερμου, ολιγα βηματα αποστασιν απο το καφενειον "Η Ωραια Ελλας", οπου συνηθως μαζωχνομαστε ημεις οι κακομοιραιοι, δια να ζητιανεψωμεν την παλαιαν μας ηρωοσυνην, προς το οφελος και την δοξαν της σημερνης πατριδος.
Το αλλοτες ρωμαλεον σωμα του ειχε περιελθει εις αθλιαν καταστασιν, απο τες πολλες πληγες που του ειχαν δωκει οι μαχαιρες των Τουρκων και οι αρρωστειες της ανεχειας.
Τοσον ταλαιπωρημενη ητο η αδυναμη σαρκα του, ωστε θα ελεγες οτι τον ανθρωπο αυτον, τον ειχαν φονευσει πριν απο τον φυσικον του θανατον...
Πολλοι ειχαν ακουστα για τες ανδρειες του και την αρετη του, κανενος ομως δεν πηγαινε ο νους οτι αυτος ο ξεφτιλισμενος ζητουλας ηταν ενα απο τα παλληκαρια που τραγωδουσαν οι θρυλοι του εικοσιενα. Κι αν ποτε τον αρωτουσε ανθρωπος, αν ηταν αυτος ο Λαμπρος που χε τρυπωσει αλλοτε στο καστρο της Ακροπολεως, σφαζοντας δωδεκα Τουρκους του Κιουταχη, το αρνιοτανε - οχι, δεν ημουν εγω αυτος ο Λαμπρος...
Σαν να μην του αξιζε ουτε αυτο το ελαχιστο - να κατεχει δηλαδης ενα ονομα οπως ο καθε τελευταιος...
Ο κοσμακης ομως, οταν τον ειπανε οι εφημεριδες οτι ο πεθαμενος δεν ητο αλλος απο το πρωτοπαλληκαρο του Καραϊσκακη που χε σωσει τους πολιορκημενους των Αθηνων στον καιρο του Φαβιερου, ερχοντουσαν με κατεβασμενο το κεφαλι και απιθωναν ενα ματσακι αγριολουλουδα απανου στο νεκρο σωμα και ετσι, γοργα-γοργα και πριν να παρελθει η μεσημβρια ο τοπος γυρω απο την "Ωραια Ελλαδα" αρχισε να ευωδιαζει ωσαν Ανοιξις.
Ισως, αν οσο ζουσε ακομα ο Λαμπρος ευαρεστουνταν να του ριξουνε και καμια δεκαρα, οσα λουλουδια του εριξαν οντας νεκρος, δεν θα ειχε τη χρειαν να αποθανει εκ πεινης. Ωστοσον, φαινεται οτι ετσι λειτουργουν οι ψυχες των Ελληνων.
Ξοδευουνε για τον θανατο οσα τσιγκουνευονται να δωκουν για τη ζωη...
Την εκτην ωρα του εσπερινου εδεησε να φθασει το καρον της δημαρχιας και αφου εσωριασαν τον Μεγα νεκρον εις τσουβαλι απο λινατσαν, οι υπαλληλοι της καθαριοτητος περισυνελεξαν ολα τα ανθη και εξαφανισαν παντα τα ιχνη της αγαπης των ανθρωπων, για να μην φανει λεει στους ξενους επισκεπτες, οτι οι αλλοτινοι ηρωες του Γενους, ψωμολυσσανε τωρα εις τας οδους των Αθηνων και επιδεικνυουν τες πληγες των για να τους ελεησουν καμιαν ελιαν, κανεναν κρασοβολον, ισως ενα κρομμυδι, ενω οι τωρινοι αφεντες της Ελλαδος διοργανωνουν χοροεσπεριδας εις τα ανακτορα και την περνουνε κοτα/πιττα.
Τι κριμα που η Ανοιξις εκρατησε τοσον λιγο...
Η μοιρα του Λαμπρου, δεν ειναι διαφορος της μοιρας των ονειρευτων εις παντα τα εθνη της γης - και εις εκεινα οπου ανδραγαθησαν δια την ελευθεριαν τους απεναντι ξενων τυρρανων αλλα και εις εκεινα οπου εσηκωσαν τα οπλα δια να αποδιωξουν εντοπιους εκμεταλλευτες.
Τες δεκα πληγες που ελαβα δια την πατριδαν φαινεται οτι τες επληρωθησαν αλλοι. Και αυτο μεν ολιγον με θλιβει, διοτι δοξα τω Θεω εγω ουτε χερι εχασα, ουτε ποδι και σημερον ειμαι εις θεσιν να κραταω γερα το δισκακι της επαιτειας, ενω αλλοι, σερνονται ωσαν τις σαυρες στο προαυλιον της Αγιας Ειρηνης, αναμενοντας να βγει ο Βασιλιας και οι κυριες της Αυλης, για να κλονισουν την καρδιαν τους με την φρικιαστικην οψιν της αναπηριας των.
Με θλιβει ομως και με πονα περισσοτερον και απο το γιαταγανι του Τουρκου οτι, βλεποντας οι νεωτεροι τα χαλια τα εδικα μου, ποτε πια δεν θα στερξουν να δωκουνε πιστιν εις αγωνας και ελευθεριαν...
Και αν κρινω απο τα οσα διαδιδουν οι λογιοι, για την αισχρη καταληξη των επαναστασεων, οπου αυτες ξεσπασαν για το καλο και το δικαιο του ανθρωπου, τετοια και χειροτερη ειναι η μοιρα ολωνων των ονειρευτων, ειτε Νταντον τους αποκαλουν, ειτε Κολοκοτρωναιους.
Γιατι, στους γυρους της Ιστοριας, η καθε νεα Βαστιλη γεννα εναν Λουδοβικο Βοναπαρτη και το καθε δοξασμενο Δερβενι, οδηγει σε εναν Οθωνα. Φαινεται οτι ο αγωνας του ανθρωπου για εναν καλυτερο κοσμο, ειναι καταδικασμενος να καταντησει το πρωτο σκαλι για τους επομενους εκμεταλλευτες, που με το μπαϊρακι του Δικαιου, θα φτιαξουν εναν κοσμο χειροτερο κι απο τον προηγουμενο. Μονον που αυτη η σκαλα οπου αναρριχωνται οι εξουσιαστες, ειναι καμωμενη απο ματωμενα κορμια και προδομενα ονειρα...
Ημουνα κοντα εις τον Λαμπρον, οταν ακομη γιομιζαμε Πιστη για ενα ωραιο Αυριο και ημουν ακομα πιο κοντα του, οτε νικημενοι κι οι δυο βγαναμε την αλλοτινην μας ηρωοσυνην εις επαιτειαν - και τωρα ειμαι μονον μιαν ανασα πισω του, οντας κι ο ιδιος μελοθανατος.
Δεν ηξευραμε, τοτε που ριχτηκαμε εις τον αγωνα δια ελευθεριαν της Ελλαδος, οτι οι Ελληνες ειναι ανθρωποι οπως οι ανθρωποι ολουνου του Κοσμου και οτι η μονη αληθεια ειναι, πως δεν υπαρχει ελπις για το ανθρωπινον γενος..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου